Foto’s hier

De zondag ochtend vertrokken richting de Noordkaap, de weg leidde ons langs Jyvaskyla, Oulu, Kemi, over de grens met Noorwegen naar Alta en zo naar Russenes.

Filip en ik hebben elk om zijn beurt een tijdje gereden, af en toe gestopt om de beentjes te strekken en te tanken, sigaretje te roken (Filip dan toch). Onze voorraad aan drank en sneukelingen, brood en beleg hadden we de zaterdag ingeslagen. Met mijn exuses voor het niet aanwezig zijn op skype de zaterdag namiddag.

De route leidde onsl langs prachtige natuur, te zien op de foto’s, en je kan er soms een lange tijd rijden voor je een andere auto tegenkomt. Het is onbeschrijfelijk hoe mooi het daar is, zelfs op de foto’s komt het nog niet zo over als wij het ervaren hebben tijdens onze rit. Ik kan het iedereen aanraden om ooit eens naar Lapland te reizen, het is een wonderbaarlijke ervaring om hier rond te rijden.

Als je rustig aan het rijden bent, dan verwacht niet meteen moeilijkheden, maar toch de rendieren willen hier niet aan mee werken. Toen Filip aan het rijden was stonden ineens enkele rendieren in het midden van de weg. De remmen van de wagen werden zo ook eens getest, op dit uur was het ook nog licht dus we konden ze goed op tijd zien. Wel goed dat we zo rendieren hebben gezien, er zijn erasmus studenten die naar lapland gereisd zijn en geen rendieren hebben gezien. Wel is het toch eventjes schrikken om ze zo in het midden van de weg te zien.

Toen de avond begon te vallen en het duister werd hebben we nog een aanvaring gehad met de rendieren, er stond een doodleuk in het midden van de weg mijn zijn achterste in onze richting, en de blijven gewoon staan als je daar komt aangereden, eigenlijk wel domme dieren ze kijken gewoon eventjes om naar de auto en dat is het. Toen we er traagjes voorbij reden schrokken ze en liepen ze ineens weg. Terug gelukkig niets gebeurd en we konden weer rustig verder rijden.

De weg tussen Skaldi en Russenes was een sneeuwbaan, geen asfalt meer te zien, de andere wegen waren heel goed opgekuisd en nauwelijks sneeuw te zien op de wegen, buiten een stuk in Alta. Het was dan ook al iets donkerder en door de wolken was het wel echt donker (de rest van de tijd is het nooit echt helemaal donker geweest). Het sneeuwde ook nog eens op dit stuk, maar wel een mooie rechte weg. Toen de sneeuwruimer ons kruiste, hadden we eventjes geen zicht meer, door opstuivend sneeuw, dus gewoon stuur recht houden en de gas minderen.

Toen we op weg waren naar Honningsvag stelden we ineens vast dat we nietmeer verder konden. De weg was afgesloten, omdat je blijkbaar ‘s nachts niet door de tunnels mag rijden die naar Honningsvag leiden. Dan maar hier geslapen. Het was een lange dag, het is vermoeiend om een ganse dag te rijden.

convert this post to pdf.