Fest Afrika Winter Jam

Finland, Tampere 2,665 Comments »

Ja hoor, na de wandeling deze namiddag moet een mens zich naast het inspannen ook eens kunnen ontspannen.

Op uitnodiging van Venla (een klasgenote die optreedt met een Afrikaanse dansgroep) ben ik naar Fest Afrika afgezakt. Op de kaartjes stond vanaf 20u, dus ik was daar iets na 20u en wat blijkt, er is daar nog niets te doen. Aan de kassa hadden ze wel niemand voorzien en zat Lumi (nog een klasgenote) al klaar om ticketjes te verkopen en stempels uit te delen. Omdat er toch nog geen volk was, heb ik mij er naast gezet en geholpen met de afhandeling van de ticketjes. Ik moet wel zeggen het deed mij herinneren aan de Pienkparty waar ik ook wel meestal aan de kassa zit. Lumi blijkt wel een goede gesprekspartner te zijn, er mogen wel geen mensen staan aanschuiven, want multitasking behoort niet tot de beste kwaliteiten van Lumi, maar voor de rest een pracht van een meiske.

De muziek zelf slaat wel aan eens je aan het luisteren bent, ik vond het moeilijk om stil te blijven staan, in tegenstelling tot wat ik meestal doe in België, heb ik mij hier volledig gesmeten in de Afrikaanse muziek. Aan de kant stonden Alex (Française) en Joaquin (Spanjaard) volledig stokkestijf te kijken naar de muzikanten. Mijn dierbare klasgenootjes smeten zich ook wel volledig in de Afrikaanse muziek en dansten met zwiepende beentjes en armpjes.

Het was een zeer gezellige avond, zeker voor herhaling vatbaar.

convert this post to pdf.

Wandeling Hervanta

Finland, Tampere 1,816 Comments »

Jaja het grote avontuur vandaag, gaan wandelen in Hervanta (deelgemeente van Tampere, waar wij verblijven). Na de ochtend te hebben overleefd via langer slapen en bezigheidstherapie op het internet en opzoekingen voor de thesis, en ook nog een middagmaal verorberd te hebben zijn we vertrokken op verkenning in de bossen van Hervanta. Tim heet in functie van zijn thesis een GSM gekregen waarin een GPS ontvanger zit, heel handig als je gaat wandelen op onbekend terrein.

De eerste way-point was de watertoren van Hervanta, deze ligt niet zo ver van het gebouw waar wij verblijven, maar een eerste test van de GPS in de GSM. Feilloos leidde de GSM ons naar de watertoren, wel kunnen we zeggen dat we op sommige momenten heel snel gewandeld hadden volgens de GPS, naar ik mij meen te herinneren zo’n 40 km/h ongeveer. Daar komen zelfs de meest getrainde wandelaars niet van in de buurt. De watertoren staat naas een soort van grasplein (niet dat je iets van gras kon zien), maar ik denk dat, er is ook een schaatpiste aangeleged nabij de watertoren. Een indrukwekkende toren die we jammergenoeg niet konden betreden! nadat we de nodige foto’s van de watertoren hadden getrokken kozen we voor de meer avontuurlijke routes. De route naar de watertoren hadden we afgelegd op gewone wegen, aldan niet avontuurlijk door het aanwezige ijs, die het soms wel heel glad maakt.

De bossen in, de GPS ingesteld op een coördinaat in het meer. De GPS toont ons de richting en wij zo voorzichtig als we zijn proberen deze richting te benaderen door de wandelpaadjes te volgen. Terug worden de nodige foto’s genomen. Zo komen we een klein stroomtje tegen van de smeltende sneeuw en een toch wel grote steen. De nodige slippers maken we ook wel op deze van ijs voorziene paadjes. Na een tijdje houden we de paadjes voor bekeken en kiezen we de off road modus van onze schoenen te testen. Er is wel een groot nadeel aan een bos waar de bodem overal bedekt is met sneeuw, je weet nooit waar je je voeten moet plaatsen om genoeg steun te hebben, dus het wandelen was op sommige momenten wel op de tast. Na af en toe een misstap te hebben gezet, dan zak je gewoon een 40 tal cm dieper dan gedacht, kunnen we een glimp van het meer opvangen in de verte. Een eerste probleem duikt nu toch wel op, we kunnen op her eerste zicht niet veel dichter komen, want er is een afsluiting aangebracht, maar verder off-road gewandel levert ons uiteindelijk een idillisch plaatsje op waar we ons volledig kunnen uitleven met het fototoestel.

Een aanlegsteiger op deze plaats is zo uitnodigend op op het ijs te gaan wandelen. De eerste stapjes met heel veel voorzichtigheid, maar na een paar stappen durf je wel meteen verder wandelen op het meer. Het is wel een raar gevoel om te weten dat je op het water aan het wandelen bent, enkel en alleen gescheiden door nog maar water, maar dan in vervroren toestand. Ook Filip en Tim komen op het ijs, ik besluit om verder te wandelen en zo de overkant te bereiken. Filip en Tim volgen, maar ineens horen ze gekraak onder hun voeten en besluiten ze om maar snel terug te keren naar begane grond, ik die nog steeds geen gekraak had gehoor, ben dan ook maar wijselijk hun voorbeeld gevolgd, we moeten er ook niet om vragen natuurlijk. Toch had ik graag naar de overkant gewandeld.

Na deze spannende momenten keerden we gelukkig en voldaan terug naar onze kamer, tuurlijk kozen we terug om het op de avontuurlijke manier te doen wat wel leidde tot grappige momente, voeten die verdwijnen onder de sneeuw en voor veel slippers maken op de gladde ondergrond.

Na een namiddagje wandelen ben je wel eventjes rustig, de buitenlucht heeft je deugd gedaan en de beweging ook wel.

Een goede voedzame maaltijd is wel op zijn plaats naa zo’n inspanningen! Wat staat er op het menu: varkensreepjes (porhaan) met paprikas, ajuin, champignon en rijst, met een ketchup sausje. Heel lekker moet ik wel zeggen, de fotoreportage volgt.

convert this post to pdf.